Alienacja rodzicielska

Alienacja rodzicielska

Statystycznie co trzecie małżeństwo w Polsce rozpada się, równocześnie coraz więcej dzieci rodzi się w związkach pozamałżeńskich. Z punktu widzenia dzieci nie ma znaczenia czy rodzice postanowią się rozwieść, czy zakończyć nieformalny związek dla dzieci zawsze oznaczać to będzie rozpad rodziny.

Anna Franecka Mediator Sądowy

Po rozstaniu rodziców dziecka i zerwaniu między nimi realnej więzi gospodarczej, w większości przypadków dziecko pozostaje pod opieką jednego z rodziców. Powstaje wówczas problem, w jaki sposób uregulować kontakt drugiego rodzica z dzieckiem, aby zapewnić mu możliwość realizowania jego praw i obowiązków rodzicielskich, a jednocześnie nie ingerować w poczucie stabilizacji życiowej dziecka. Tak wygląda teoria, niestety częstym zjawiskiem jest wciąganie dziecka w konflikt pomiędzy rodzicami, traktowanie dziecka jako kartę przetargową, manipulowane nim po to, by doprowadzić do odczuwania niechęci wobec drugiego rodzica, a utrudnianie kontaktów z dzieckiem jako wymierzenie kary za nasze własne niespełnione oczekiwania.  

Dziecko ma prawo do obojga rodziców

 A także do utrzymania więzi z pozostałymi członkami rodziny. Wyobraź sobie, że którego dnia znika jedno z Twoich rodziców wraz z połową członków rodziny: kochana babcia, dziadek, wujkowie, ciocie itd. znikają bezpowrotnie bez szansy na ponowny kontakt, albo kontakt ograniczony jest do kilku godzin w miesiącu. Trudno to sobie wyobrazić, prawda? A jednak wiele dzieci przeżywa takie tragedie. Rodzic, który dotychczas był autorytetem dla dziecka, dawał poczucie bezpieczeństwa, staje się niechciany, niepożądany, a wręcz mający zły wpływ na dziecko.

Od 2006 roku w dniu 25 kwietnia obchodzone jest nieformalne międzynarodowe święto Dnia Świadomości Alienacji Rodzicielskiej. Warto pamiętać, że alienacja dziecka od jednego z rodziców jest formą przemocy emocjonalnej.

Lista przykładowych zachowań alienacyjnych wg. dr Douglasa Darnalla jest bardzo długa

Dlatego przytoczę tylko kilka przykładów: opowiadanie dziecku o przyczynach rozejścia się rodziców i ich relacji, winienia przy dziecku drugiego rodzica za rozpad rodziny, obwinianie za  problemy materialne, utrudnianie drugiemu rodzicowi kontaktów z dzieckiem, odciągających go od spotkań z drugim rodzicem albo organizowanie dodatkowych zajęć ograniczających czas spotkania, w przypadku wyrażania przez dziecko zadowolenia z kontaktu z drugim rodzicem, uwypuklanie negatywnych cech drugiego rodzica, wmawianie dziecku, że drugi rodzic nigdy go nie kochał, przysłuchiwanie się rozmowie telefonicznej dziecka z drugim rodzicem oraz pozorne pozwalanie dziecku na dokonywanie wyboru, czy chce odwiedzin drugiego rodzica wraz z utwierdzaniem go w przekonaniu, że to jego wybór.

Pamiętaj! Swoich własnych niepowodzeń nie można przenosić na dziecko, ponieważ wpajanie dziecku negatywnych przekonań wobec drugiego rodzica powoduje zaburzenia emocjonalne u dziecka, zaburza umiejętność budowania relacji i ma wpływ na jego dorosłe życie.

Mediator Anna Franecka